Societies in Persian literature

Societies in Persian literature

Tragedy and its producer social positions in Iran

Document Type : Original Article

Author
mohammad hossein Dalal Rahmani
-
Abstract
Tragedy is both a literary genre and an approach to life that narrates a disastrous ending. Hegel and Lukács consider tragedy to be the moment of separation of man from the world. Therefore, there is no tragedy in the world without such conflict. The present article argues that due to divine providence, medieval rationality in Iran lacked a tragic approach, and then by looking at Goldman's approach, who believed in the existence of a relationship between literary-ideological form and social structure, it shows that the contradictions And the internal tensions of the intellectuals' social position as the first producers of the tragic approach in Iran, have played a key role in the formation of such a form in the fiction literature and based on its ups and downs, different types of tragic narratives have emerged. One can first recognize a kind of tragedy caused by the failure of an external obstacle, which shows the position of the intellectual who hopes for change and wants social support. But after the initial failures of the intellectuals, the tragedy of the narrative became a self-inflicted subject who blames himself for his failure. At the same time, a pattern of ontological tragedy appeared, which saw the possibility of salvation as impossible. With the continuation of historical failures, the basis of the desire for change was understood as a tragedy. As a result, a pattern of living without the illusion of liberation was narrated, which was a tragedy of repetition, and also a pattern that was the result of the deviation of the desire to change from the real realm to the symbolic realm, which appeared in the form of postmodern tragedy.
key words: Tragedy, Epic logic, Social position, Intellectuals.
آخوند زاده، میرزا فتحعلی(1356). تمثیلات و شش نمایشنامه دیگر. ترجمه محمد جعفر قراچه داغی. تهران: خوارزمی.
ارسطو (1387). فن شعر. ترجمه عبدالحسین زرین کوب. تهران: امیرکبیر.
اسکندری، یحیی میرزا(1395). عروسی مهرانگیز. در «مشروطیت ایران و رمان فارسی(جلد 2)».گردآوری مسعود کوهستانی نژاد. تهران: انتشارات دنیای اقتصاد. صص 7-95.
پارکینسون، جی(1375). لوکاچ و جامعه شناسی ادبیات. ترجمه هاله لاجوردی. ارغنون 9-10. صص 221 تا 238.
پرهام، باقر(1377). با نگاه فردوسی. تهران: مرکز.
توانگر، فرشته(1391). کانادا جای تو نیست. تهران: چشمه.
توکلی طرقی، محمد(1381). تجدد بومی و بازاندیشی تاریخ (ویراست دوم)، تهران: پردیس دانش.
جیمز، دیوید(1395). زیبایی شناسی هگل. ترجمه عبدالله سالاروند. تهران: نقش جهان.
خسروی، ابوتراب(1370). هاویه، شیراز: نوید.
خسروی، ابوتراب(1380). دیوان سومنات، تهران: نشر مرکز.
خلیلی، عباس(1395). اسرار شب. در «مشروطیت ایران و رمان فارسی(جلد 5)».گردآوری مسعود کوهستانی نژاد. تهران: انتشارات دنیای اقتصاد. صص 7- 69.
دبیرالملک فراهانی، میرزا محمد حسین(1394). رساله ای در اصلاح دولت. در «تاریخ اندیشه جدید در ایران» به کوشش فرامرز معتمد دزفولی. تهران: شیرازه. صص 390-410.
دلال رحمانی، محمد حسین(1398). دست کشیدن از رویا، تراکم شکست طبقه متوسط جدید و بحران کنشگری در ادبیات پس از انقلاب. در «فرهنگ بحران؛ جستارهایی درباره نسبت فرهنگ و فاجعه». به کوشش آرش حیدری. تهران: سازمان انتشارات جهاد دانشگاهی.صص161-176.
سپهسالار، فریدون(1325). رساله فریدون بن احمد سپهسالار در احوال مولانا جلال الدین مولوی. با تصحیح سعید نفیسی. تهران: اقبال.
سهروردی، شهاب الدین(1376). عقل سرخ. شرح و تفسیر مهران سلگی. تهران: مولف.
شاپوری، سعید(1396). تراژدی در آثار افلاطون. تهران: افراز.
طباطبایی فر، سید حسین(1384). نظام سلطانی از دیدگاه اندیشه سیاسی شیعه. تهران: نی.
فیرحی، داود(1378). قدرت، دانش و مشروعیت در اسلام. تهران: نی.
فیرحی، داود(1391). تاریخ تحول دولت در اسلام. قم: دانشگاه علوم انسانی مفید.
لوکاچ، جرج(1381). نظریه رمان. ترجمه حسن مرتضوی. تهران: نشر قصه.
لوکاچ، گئورگ(1377). «متافیزیک تراژدی». ترجمه مراد فرهادپور.در کتاب سروش (مجموعه مقالات 3/ تراژدی). تهران: سروش.
مشفق کاظمی، مرتضی(1347). تهران مخوف. تهران: انتشارات ارغنون.
معروفی، عباس(1380). سمفونی مردگان. تهران: ققنوس.
معروفی، عباس(1400). سال بلوا. تهران: ققنوس.
ملکم (1327). مجموعه آثار میرزا ملکم خان. تدوین و تنظیم محمد محیط طباطبایی. تهران: انتشارات علمی.
ملکم(1381). رساله های میرزا ملکم خان. به کوشش حجت الله اصیل. تهران: نی.
یاسپرس، کارل(1398). تراژدی کافی نیست. ترجمع البرز حیدرپور. مرکز: تهران.
Goldman, Lucien(2013). The Hidden God. Translated by Philip Thody. Routledge: London.
 
Najmabadi, Afsaneh, (2005)– Women with mustaches and men without beards: gender and sexual anxieties of Iranian modernity. California: University of California Press.